Boeken

EEN IDEE

‘UNA IDEA’ 

De tijd schrijdt voort en de wereld verandert. Maar wij zitten nog steeds in de ‘Lage Landen’. Dit predicaat ‘lage’ is volgens mij niet altijd enkel maar een aardrijkskundige hoogtebepaling.

Verder hoor ik ook al een tijdje niet meer thuis tussen de stramme lijnen van links of rechts. Vruchten van de oude Franse Revolutie, die verwerden tot politieke folklore en die steeds meer mentale benauwdheid verwekken. In de praktijk leidt dit nu tot een forse knoeiboel en ruw gekijf tussen hoekige denkers in polaire posities (koud), terwijl de identiteit steeds vloeibaarder wordt. Want gedachten en wetten uit de 18° eeuw zouden best eens dringend gepreciseerd kunnen worden in deze toch wel zéér nieuwe tijden.

Ik raad links en rechts aan om met elkaar in gesprek te gaan.  In plaats van mekaar met onbeleefd versleten gescheld te discrimineren.  Zo kan een groot maatschappelijk polair conflict in wording worden vermeden. Maar deze idee lijkt té progressief voor sommige progressieven. Ze is nochtans zo oud als mijn geweten.

Ik blijf voorstander van morele in plaats van politieke opties. Want ‘politiek correct’ is vaak slechts een schijnpose uit gemakzucht via het volgen van enkele ‘verstandige’ regeltjes. Met een makkelijk meegenomen OK-imago. Steeds in de roos in deze beeldcultuur die vaak slechts de buitenkant en oppervlakkige slogans inschat. Ideaal dus voor wie niet zoekt naar de kern van de zaak, maar die makkelijk en snel een ‘goedmens’ wil lijken, zonder veel moeite. Dé oplossing voor de burgerman die naast zijn welstand ook nog een geestelijke meerwaarde wil tonen, en misschien een makkelijke aflaat wil verdienen. Spiritueel ‘correct’ dan, van in zijn strakke posevilla of romantisch hoevetje ergens in de Provence of dichterbij of zo.

De morele optie daarentegen vergt een permanente interpretatie van steeds nieuwe dingen, via de complexe schakels van het geweten. Vanzelf moeilijker dus.  En dieper. Bob Dylan zei ooit :  To live outside the law, you must be honest.  Ik denk dat hij gelijk had. Maar hiervoor moet je af en toe wel eens anarchist durven zijn als je geweten je overtuigt, en goeie regels verzuimen tot ze nog beter worden. Een gewetensvol anarchist met naastenliefde. Misschien de echte solidaire mens van de toekomst, die zijn aflaat niet verdient met enkel maar een politieke pose.

In 1991 stichtte ik De Koerier van Navarra. Een kleine bescheiden cultuurkring die ook dienstdeed als overlevingsmechanisme in het bohémienbestaan van enkelen die hem in stand hielden. Dit initiatief belichaamde zich in de ruimte als een soort literair salon, getooid als een restaurant. Maar voornamelijk was het een installatie, vormelijk verwant aan een huiskamer. Een soort volplastiek rond illusies van tijd en verbeelding. 

De kern in de diepte was ook een rehabilitatie van Edelkitsch. Een omstandigheid waarin niets anders was dan wat het niet leekwat soms door sommige bezoekers spijtig genoeg niet aangevoeld kon worden. De oppervlaktekern van de procedure was wel eenvoudiger. ‘Koken’ te verheffen tot cultuur via demo en verhaal. Toen lachte men  daarmee. 

Het is niet onbelangrijk te weten dat ik ook een notoir felinofiel ben en een bewonderaar van schijnbaar onbelangrijke dingen. En van al hetgeen wat niet liegen kan. Een mooi levensdoel overigens.  Ziezo, oef en voilà.  Zo zeg ik het zelf en hoeven de adders er niet meer over te sissen. Een hoeksteen in mijn overtuiging is de scheiding tussen de auteur en zijn werk. Ik stel vast dat dit helaas geen algemene regel is. Spijtig genoeg ken ik personen die de media, zelfs de nationale, misbruiken om hun persoonlijke vetes te wraken. In de weet dat voor de maker zijn creatie aanvoelt als zijn kind schoppen zij er nochtans volstrekt onoprecht met volle kracht op in. En hoe dat aanvoelt is afschuwelijk. Dat weet ik. Daarom blijf ik het werk waarderen van sommigen waarmee ik niet graag een pint ga drinken.

Mijn poging tot duiden, zegt men, is een soort rationalistisch, onafgewerkt mysticisme. Want naast intuïtief contact, vermoed ik, biedt ook de kennis een platform voor diepere gewaarwording van de werkelijkheid. Of van de onwerkelijkheid.  Tenslotte hoop ik om spoedig verlost te worden van dat stel mekaar bejubbelende dwangneuroten die me een gebrek aan ‘empathie’ en evenwicht verwijten, maar die, als ze hun ongelijk voelen naderen, zelf onredelijk gaan krijsen. Of, erger nog, achterbaks gaan fezelen, waartegen geen weerwerk mogelijk is. En als ze durven, flink met hun laars schoppen naar waar het niet hoort.

Wat een verademing zou het zijn mochten die lui kunnen toestaan dat iemand nog maar zijn zin afmaakt in plaats van woedend te bliksemen op hun ingeheide alarmbegrippen. Hun rode lappen. Onwetend over de kontekst. Met wat zelfbeheersing en respect voor andermans boodschap zou er immers geconverseerd kunnen worden in plaats van geloeid. Over ‘correcte’ verdraagzaamheid en luciditeit gesproken overigens.

Want wat baat meningsvrijheid als je niets meer mag zeggen? En als alles wat je opmerkt ‘onzin’ wordt genoemd? Zelfs als je enkel zegt dat één plus één twee is. Een oprechte inschatting van een andere mening is niettemin basicaal voor de vrijheid en de broederlijke gelijkheid. Wie het geduld niet heeft om dat te beseffen kan beter geen waarheid dicteren. Maar bij sommigen blijft de dwang om op de seconde hun gelijk uit te brullen helaas neurotisch. Ook al gebeurt dit soms in stilte. Met vals gefezel. Of met de tanden op elkaar. 

Misschien blijven op de duur enkel Piet de kater en zijn vrienden over. Altijd nog grijpt en omknelt hij mijn been bij de donkere tonen van flamenco, waarna hij extatisch jankt als de cante jondo weent. Hallucinaties lijken het. Doorschijnend maar zalvend.

En mensen van alle kleuren en culturen kunnen elkaar bloed geven en kinderen. Waarom zouden ze elkaar dan het geluk niet kunnen schenken? En de vrede?

Ondanks de vijanden van het leven met hun vele gedaantes die wisselen in de tijd. Soms verschijnen ze in uniformen. Soms niet. Soms schreeuwen ze bloeddorstig hun aanvalskreten. Soms fluisteren ze voorzichtige leugens. Of lijken ze verstandig en ‘correct’ in hun geslepen, sofistische sermoenen. Genadeloos tegen wie niet denkt als zij. Soms dragen ze rode hemden. Soms bruine. En soms religieuze gewaden. En soms slobberkleren. Sommigen zijn met hen ‘principieel’ akkoord. Ik niet. Ook niet als ze vermomd verschijnen in ‘goedmensen’. Je voelt wel wie ze zijn.

Een van deze zinnen las de bezoeker in de Koerier van Navarra:

 

Waar alles anders is dan wat het niet lijkt

Waar alles niet anders is dan wat het lijkt

Waar niet alles anders is dan wat het niet lijkt

Waar niets niet anders is dan wat het niet lijkt

Waar alles niet anders dan wat het niet lijkt

Waar niets anders is dan wat het niet lijkt

 

soms heeft het kleinste misverstand de grootste gevolgen

en schoenen worden duurder als de tenen groeien

blijf praten, dan lost bijna alles zich op

 

                                                                                                                                        Ivo Hermans

Boeken

Ivo Hermans

Zie verder ook op Google:

‘Ivo’ Hermans schrijver’

Duende - Ivo Hermans

Duende vertelt het verhaal van een minutieuze ritus van klank en beweging die leidt tot een hersenorgasme.

 De geringste schade aan deze ritus breekt alles stuk, al zullen de meesten het niet merken.

De bezieler van De Koerier van Navarra is Ivo Hermans.
Hij publiceerde volgende titels.

Klik ze hieronder aan voor meer info:

 

 

Klik op deze titels voor info en isbn. Te verkrijgen in de boekhandel

Verder verzorgde Ivo Hermans ook een bijdrage in het boek :

‘Dirk Lambrechts’

De legende van De Spaanse Brabander

‘een zwerver in zichzelf’.  

Dit boek verscheen in een beperkte oplage en is uitverkocht.

  oOo

                                     De nomadentijd.

Het  boek van Ivo Hermans ‘De nomadentijd’ vertelt merkwaardige verhalen uit vijfentwintig jaar Koerier van Navarra. Verhalen zowel uit Spanje als uit de ‘Lage landen’ en de kleine Leuvense toog.

      ‘De Nomadentijd’ (°2018/242 p) is te verkrijgen via bestelling op [email protected]   

nog maar enkele exemplaren beschikbaar 

na telefonisch overleg voor de ‘aficionados’ 


IN 2014 WAREN DE MEESTE BUITENLANDSE BEZOEKERS VAN PORTUGESE FADO-BARS SPANJAARDEN

José do Carmo

José do Carmo